YES!

By | blogposts | No Comments

Yes, 2 verschillende ouders die melden vandaag dat ze toch wel verschil zien na de reflex-integratie behandelingen, 1 noemde het zelfs een verschuiving! Heerlijk om te horen. Soms is het namelijk moeilijk het verschil nog te merken, want als iets ineens ‘normaal’ gaat valt het niet op. Zo ook bij ouderpaar nr 1, wat al zo enthousiast was. Toen ik zei: ‘Dit is ook anders’, zeiden ze: ‘oh jaaaa, nu je het zegt!’ En de kinderen denken lekker dat ze het zelf anders doen. Hoe mooi is dat!

 

Vol vertrouwen de toekomst in

By | blogposts | No Comments

Vandaag 15 april 2019 is In-Sigt 8 jaar. Wat begon met Rots en Water groepjes aan huis is nu een volle praktijk waarin ik door middel van alle kennis en kunde die ik de afgelopen 20 jaar vergaarde naast kinderen ook veel volwassenen behandel met burnout en depressie. Waarin ik ouderen weer help om hun evenwicht te hervinden en weer rechtop te lopen, waar ik nog steeds veel kinderen help lekkerder in hun te zitten thuis en/of op school. Waar ik Rots en Water groepjes heb en op scholen Rots en Water lessen geef. Ik heb fijne collega’s door het land heen en volg op zeer regelmatige basis opleidingen en bijscholingen. De methodes die in de praktijk gebruikt worden zijn slechts een middel om het doel: ‘Lekker in je vel zitten’ te behalen.
De stap om fulltime voor de praktijk te gaan heeft zeer goed uitgepakt. Alle cliënten die de deur naar mijn praktijk wisten en weten te vinden wil ik hiervoor vanuit mijn hart bedanken! Wat een mooie reizen mag ik met jullie vanaf de zijlijn maken 💙
En nu dan de blik naar de toekomst, een toekomst waarin de praktijk gaat verhuizen, waarnaartoe is nu nog onduidelijk. Vol vertrouwen gaan we de toekomst in. Of deze boot daar daadwerkelijk een rol in gaat spelen weten we nog niet: het zou zo maar kunnen……..

edf

Hoezo oud???

By | blogposts | No Comments
   Door de verhuizing kan mijn moeder ineens niet meer goed lopen (haar geliefde hobby) en ze heeft weer veel pijn in haar rug, haar lijf trekt naar rechts in een kramp, ze buigt weer naar voren, neus richting de straat. Gelukkig laat ze het me weten voordat ik vertrek zodat ik de behandelbank nog net op tijd in de auto kan zwiepen.
Aangekomen zien we iemand die zich groot houdt en krom door het huis schommelt…. 85 jaar… op zich niet zo’n vreemd beeld…
  Aangezien ik haar 2 jaar geleden ook rechtop kreeg gaat ze meteen op de behandeltafel liggen.
Tijdens de behandeling ervaart ze eerst pijn terwijl ik nauwelijks aanraak, en wordt ze een soort van naar en duizelig. Daarom stoppen we al na 3 kwartier.
  Het duurt even voordat ze bijkomt als ze gaat zitten. Voorzichtig help ik haar van de bank af….
Ze gaat staan, rekt zich uit en staat RECHTOP!!!! Ze is stikverbaasd…..haar lijf voelt anders…. en ze zegt: ‘Jij kan niet voelen hoe dit verschil voor mij voelt!’
  Hierna gaan we een uur! wandelen…. zonder pijn…. ’10 jaar jonger voel ik me vandaag’: zegt ze…. EN haar armen bewegen weer mee tijdens het lopen.
  Uit ervaring weet ik dat ik de behandeling nu een aantal keren moet herhalen om het effect blijvend te laten zijn. De neurologische verbindingen moeten weer goed gemyeliniseerd worden opdat het lichaam in deze stand blijft.
Ook ik heb met verbazing weer naar haar gekeken, was er zelfs een beetje high van…. Dat kleine in elkaar verschrompelde vrouwtje weer fier met haar rug recht de wandelpaden op! 
Hoezo OUD?????

 

Sterk spul MNRI ontdekte ik vannacht zelf…

By | blogposts | No Comments

Daar lig ik, stuiterend, in mijn nieuwe bed….de adrenaline giert door mijn lijf…mijn hart klopt in mijn keel en maakt overuren…..de klok wijst op 4 uur…  Ik wil slapen! echter mijn lijf wil rennen dansen of ‘what ever….’ En dat laatste kan ik ook niet want ik voel me zo ziek als een hond. Mijn hoofd zit vol en we kennen het allemaal wel, dat je niet meer weet op welke zij je moet liggen om in ieder geval adem te kunnen blijven halen door je neus…

Op zich niks mis mee om een nachtje niet te slapen… echter is dit mijn 2e nacht en er staat aardig wat op het programma de komende dagen.. De adrenaline is begrijpelijk maar dat interesseert me uiteraard nu geen bal…. IK WIL SLAPEN! Naast me wordt een heel bos omgezaagd… dat helpt dus ook niet…

Terwijl ik zo ultra wakker lig rond te kijken denk ik aan mijn werk: Reflex-Integratie…. De moro-reflex helpt me vaak om wat rustiger te worden, toch met mijn volle hoofd lijkt me dat niet fijn nu. En ineens denk ik: In het Neuro protocol en Stress Hormones protocol zitten oefeningen die ik volgens mij best op mezelf kan doen, weliswaar met 1 hand, maar het proberen waard…

Ik sla de dekens open en zachtjes begin ik bij mezelf toe te passen wat ik bij cliënten doe…. Ik voel mijn kaken ontspannen, het lijkt zowaar of ik meer lucht krijg. Mijn ademhaling wordt dieper en na wat van Stress Hormones toegepast te hebben is mijn hartslag nog maar een kwart van 5 minuten hiervoor. Ik begin te gapen…. Het komt uit mijn tenen…

Ik draai me op mijn zij om 5 uur later wakker te worden…. Of er nog verder aan het bos gezaagd is weet ik niet… Ook heb ik mijn partner niet op horen staan….. Hoewel ik mijn kaken en hoofd nog wel voel is het beduidend minder vol daarboven…. Ik draai me nog even om…. Sterkt spul die Reflex-Integratie…….

Wit erin, Blauw eruit?

By | blogposts | No Comments

Dat zouden ouders graag willen, echter zo werkt het helaas niet vertel ik ze als hun kinderen komen voor een training Zelfvertrouwen/Rots en Water. Maar er komen hoe dan ook blauwe strepen op!!! Dat kwam weer eens duidelijk naar voren tijdens alle afsluitende gesprekken deze week. Naast dat alle kinderen zeer veel plezier hadden gehad hoorde ik dingen zoals:

– Ineens iets durven te vragen aan de juf en zelfs zeggen dat iets niet leuk is
– Niet meer in de stress als iedereen tegelijk zijn jas op wil hangen in de gang
– Naar school gaan zonder huilen
– Merken dat vriendjes jou nu eens vragen om te spelen
– Gevoelens en gedachten thuis ineens wel worden uitgesproken
– Makkelijker aanspreekbaar zijn
– En nog wel meer…..

Als je vanuit Den Helder met je boot richting Amerika vertrekt…. En je stelt je roer 1 mm de ander kant op, kom je toch echt ergens anders uit… En zo is het ook met deze training, een verandering lijkt in het begin klein en is vele malen groter op termijn.

Wat ben ik trots op ze!

Plat op mn rug? IK???

By | blogposts | No Comments

Plat op mn rug? ‘Euhmm, DAT kan ik niet’…. ‘DE’ ? oplossing: Dik kussen onder het hoofd en twee rollen onder de knie…..
Een maand later…. ‘goh, nadat ik bij je geweest was moest ik ineens de spiegel in de auto anders zetten, dacht eerst nog dat mn partner de auto had gepakt voor mij, maar nee’.
En dan is het tijd voor de behandeling om te gaan liggen…. ‘oh, dat kussen onder mn hoofd is nu te dik!’…… dunner kussen gepakt: ‘he ja dat ligt lekkerder’…… 2 rollen onder de knie…. ‘nou… das wel erg hoog’…. enfin, 1 rol: ‘ja, dat ligt lekkerder….’ en eigenlijk was die rol een halve rol want hij lag in de spleet van de behandelbank….
Reflex-Integratie, het blijft zelfs mezelf verbazen!
Wil jij ook rechtop in de wereld staan, zonder te horen: ‘schouders naar achteren, doe alsof er een lijntje uit je hoofd omhoog gaat’, maar gewoon uit jezelf zonder moeite? Maak dan een afspraak.
Enne…. rechtop de wereld tegemoet treden doet ook nog heel veel goed voor jezelf op het vlak van, gezien worden, emotionele balans, voor jezelf gaan staan, grenzen aangeven etc…..

En ik? Ik was die “Nul ………”

By | blogposts | No Comments

Ik was 11 en zat in de klas, met nog 39 anderen, een Franse klas, met Franse wiskunde, Franse scheikunde, kortom alles in het frans behalve 7 uur Nederlands, was alles op deze middelbare school in het frans.
Ik was te goed voor het ‘nog Frans te leren klasje’ dus zat ik ineens tussen al die andere kinderen die al 2 maanden op de middelbare school zaten, en die vloeiend Frans spraken.
Ik begreep niets, geen wiskunde, geen natuurkunde, geen scheikunde, en al helemaal geen Frans begrijpend lezen van teksten van Voltaire en dergelijke, helemaal niets!

Ik was de grond onder mijn voeten kwijt, helemaal, en was me er niet van bewust. Ik was de langste van de klas, langer dan al die Franse docenten zelfs, en wat doet een tiener die z’n bodem kwijt is, althans wat deed ik?
‘Neus in de lucht’ en doen alsof ik het allemaal niet zo boeiend vond.

Tot die ene dag. De dag dat de rector van deze school de klas in kwam, naar voren liep en op het bord een enorme grote NUL tekende.

Hij vroeg de klas wie die nul was…………….

die nul…………….. dat was ik…………..

Ik ben razend geworden, en ben keihard gaan werken. Met Pasen was ik geen nul meer en mijn tweetalige vwo-eindexamen (ned/frans) haalde ik uiteindelijk op die school.

Maar, volwassen geworden, bleek dat ik toch meer last had van die NUL dan ik ooit gedacht had.

Gelukkig ben ik zover dat ik de momenten herken waarop mijn lijf 45 jaar in de tijd teruggegooid wordt, de pijn naar bovenkomt die toen in woede geuit werd. Begrijp ik waarom na opmerkingen of dingen die in mijn leven spelen, ik ineens van slag ben …. en het lijkt alsof al mijn kracht voor eeuwig is verdwenen.

Door naar de pijn te gaan, te luisteren en het onder ogen te zien kan ik inmiddels weer snel bovenkomen, zelfs een beetje krachtiger dan daarvoor.

Dank je ‘Nul’, dat je me weer terugbrengt bij mn kern, het midden, laat zien waar het om gaat: eigenwaarde, wat men ook over je zegt.

Nul: Je bent rond, je bent heel, en eigenlijk ook wel heel mooi. Zelfs met een wit krijtje op een groen bord…….en hoewel je ‘niks’ betekend, zouden we in deze wereld niet zonder jou kunnen

Help! De auto van de schoolfotograaf!….

By | blogposts | No Comments

Ik kom aanrijden voor mijn wekelijkse #rotsenwater les aan groep 7 en vermoed dat de fotograaf in de speelzaal bezig is. BINGO! Wat nu?
De docent vertelt me lachend: ‘we gaan wel naar het park in het centrum van het dorp’… ????
‘Schakelen, Ingrid, Schakelen’ schiet het door mn hoofd. Mijn voorbereidde les kan zo de prullenbak in!
We lopen naar het park en als we daar aankomen schiet de hele klas gillend de speel- en klimtoestellen in!…. pffff
Ik zeg tegen de docent: ‘we doen niets, ze komen vanzelf hierheen’ De docent kijkt me aan en gelooft me absoluut niet maar laat me gaan.
Binnen 2 minuten zit de klas wijd verspreid in het gras om me heen…. De docent kijkt weer naar mij en is er stil van… ik heb nl geen woord gezegd….
We beginnen met synchroon zwaaien van benen en dan armen. Dat voelt goed.
Dan gaan we teenworstelen. Gillen, krijsen, lachen en er worden vele tenen aangeraakt.
Dan laat ik een stel meisjes die het goed kunnen in het midden komen. De klas zit er omheen. De toeschouwers worden steeds stiller en zitten gebiologeerd te kijken naar deze twee dames die zo mooi in contact en in verbinding elkaar niet bij elkaars tenen toelaten. Kracht halend uit hun buik en zich absoluut niet laten afleiden… want dat check ik even. Wow, wat mooi om te zien. De klas vindt zelfs woorden om te vertellen waarom dit zo mooi is.
Een uur later zit de klas stil en dicht bij elkaar voor me in het gras, alles door elkaar, jongens en meisjes gemengd. Er heerst een aangename stille saamhorigheid. De klas kan m voelen…en vindt het fijn en ik ben reuze trots op ze… WOW…
We wandelen terug naar school, hier is weer iets bijzonders gebeurd. #Ilovemywork

Ze zit met een kwaaie kop…..

By | blogposts | No Comments

……………… , onderuitgezakt, futloos, tussen de andere kinderen in. Nee ze had geen zin om te komen. Sterker nog, haar vader was bijna zover mij te bellen dat ze niet kwam. De laatste dagen waren op school zo zwaar geweest. Zo vol van prikkels, de emmer liep over en dan ook nog na schooltijd hierheen…. ze zag t niet zitten. We starten de training. Langzaam zie ik dat haar hoofd rechterop komt, dat haar ogen weer glans krijgen. Ze doet super mee. Na de les rent ze naar buiten waar haar beide ouders op haar staan te wachten en verzucht heel luid: “Ingrid, kan ik niet elke ochtend voordat ik naar school ga niet even naar jou? Ik voel me nu alsof ik de wereld weer aankan”…..

2018 |In-Sigt | All rights reserved.

Powered by Donjacour